Od czego zacząć?

Od czego zacząć pierwszy tekst na blogu w 2015 roku?
Gdybym napisała zaraz po pierwszym dniu stycznia, podzieliłabym się radością z urodzinowego dnia, kiedy to skończyłam 63 lata i otrzymałam mnóstwo życzeń od znajomych i mniej znajomych. To naprawdę miłe, że tak wiele osób mi dobrze życzy.
Gdybym napisała w dwa dni później, mogłabym opowiedzieć, jaki bajecznie biały się zrobił Śląsk, kiedy nocą spadło dużo śniegu i ścisnął lekki mróz. Mogłabym też opisać pierwszy zimowy spacer w tym roku.
Piątego stycznia mogłabym podzielić się wrażeniami z lektury biograficznej książki o Orianie Fallaci, autorstwa Cristiny de Stefano.
Siódmego stycznia wrażeniami z powieści Jerzego Niemczuka („Bat na koty”), autora znanego ze scenariusza serialu „Ranczo”, ale przede wszystkim autora wielu dramatów, w tym „Wszyscy kochamy, Barbie”, sztuki, o którą tak walczyłam, kiedy byłam kierownikiem literackim w Teatrze Dzieci Zagłębia.
Nie napisałam o tym zapewne z racji poświąteczno-rodzinnego rozleniwienia.

Więc teraz od czego zacząć?
Od tego, że pisarze odchodzą?
Używam tego eufemizmu zamiast wprost napisać, że umierają. Jakbym wierzyła, że odejście nie jest tożsame ze śmiercią i nie jest na zawsze.
Stanisław Barańczak. Tadeusz Konwicki. Krystyna Nepomucka.
Pisać o swoim strachu, wynikającym z tego, że spełniają się proroctwa Oriany Fallaci?
Wspominać ścieżki, którymi dreptałam po ukochanym Paryżu? Także te miejsca, gdzie terroryści zaatakowali? O znajomych, których dzieci były w szkole, którą ewakuowano?
A może o deszczu, który padał całą noc i stopił śnieg, i teraz pada i pada, jakby był ciągle listopad, a nie styczeń?
Nieprawdopodobne, jak wiele się dzieje codziennie.
I jak każdy dzień niezapisany wydaje się dwa razy szybciej minionym.