Orneta kręci mnie – nalepkę takiej treści przykleiłam sobie do torebki i paraduję po Ornecie. – Lubię twoje małe szaleństwa – powiedziała Jagoda. A ja lubię Jagodę. Przyjaźnimy się od 2002 roku. Jedenaście lat to niby niewiele, wziąwszy pod uwagę to, że ja mieszkam w Katowicach, a Jagoda na Mazurach. Dowiedz się więcej
„Autoportret z Lisiczką” został ciepło przyjęty przez Czytelników w Klubie Księgarza, w Warszawie, prowadzonym od lat przez Jana Rodzenia. Ciekawie zaprezentował książkę Remek Grzela, dziennikarz i pisarz. Remek właśnie otrzymał Nagrodę im. Barbary N. Łopieńskiej za najlepszy wywiad (z Wandą Wiłkomirską pt.: „Nic nie zginęło”” z książki „Wolne”). Chciałam mu Dowiedz się więcej
Jak Lisiczka się z Małą Kurką dogdakała, długo by opowiadać. Zofia Chądzyńska, genialna tłumaczka Julio Cortazara, powiedziałaby krótko: koincydencje. Finał gdakania jest taki, że jutro trafia do księgarń „Autoportret z Lisiczką”, wydany przez wydawnictwo Mała Kurka, owoc mojej 7-letniej pracy, wielokrotnego redagowania, długiego poszukiwania formuły kompozycyjnej. Wydawca na okładce napisał, Dowiedz się więcej
Zmurszałam, zszarzałam i choć kwiecień wszedł w trzecią dekadę, o, dziwo, nie stoję nad depresyjną czeluścią i nie budzę się rano z żalem, że znów przede mną kolejny dzień. Jeśli świeci słońce, jest mi raźniej i łapię chwile, by się rozświetlić. Dużo się dzieje, bez zapisków w kalendarzu pogubiłabym wydarzenia. Dowiedz się więcej
Najbardziej pamiętam krzywdy, których doznałam od kobiet. Wspólnym „interesem” kobiet jest trzymać z sobą, wspierać się, choćby z racji płci, uwarunkowań biologicznych czy społecznych. Tymczasem walka o tron trwa już od przedszkola. Zaostrza się w okresie dojrzewania. I trwa, och, trwa. Co ciekawe, utrzymuję dobre relacje z mężczyznami, którzy niby Dowiedz się więcej
Moim Drogim Czytelnikom życzę dobrych Świąt. I tak kolorowych, jak obraz mojej przyjaciółki, Iwony Lifsches, malarki, mieszkającej w Danii.
Kiedy patrzy na innych, widzi w nich tylko wady. Jego znajomi pocą się, śmierdzą, mlaskają, sapią, krzywo patrzą, upijają się na umór, sikają do łóżka, nosy mają opuchłe, głos skrzekliwy od flegmy zbierającej się w gardle. Ci milsi mają twarz zarumienioną, jak u świnki. Jeśli kupuje kanapkę na dworcu, to Dowiedz się więcej
Wierna jestem temu, by czytać przynajmniej jeden wiersz dziennie, najlepiej przed snem. Najlepiej na głos. Bo słowa wypowiadane na głos inaczej znaczą, dźwięczniej, prawdziwiej, czasem radośniej, innym razem boleśniej. W ten sposób spędzam miesiąc z tym samym poetą. Miesiąc z kolejnym. Po pewnym czasie próbuję sobie przypomnieć, co we mnie Dowiedz się więcej
Napisałam tekst o liczbie pi, czyli ludolfinie, bo dziś jej święto. Ale jakimś „cudem” Onet mi ten tekst skasował, podając, że nastąpił błąd czegoś tam… Zazwyczaj najpierw piszę w notatniku, potem kopiuję, tym razem chciałam bezpośrednio i nie mam nic. Trudno. Widocznie tak miało być. Lubię ludolfinę. Bo jest tajemniczo Dowiedz się więcej
Przyjechałam na weekend, w sobotę udzielałam się zawodowo, w niedzielę turystycznie. Zaprosiła mnie mgr Martyna Radłowska-Obrusnik (prowadzi zajęcia na Uniwersytecie Ostravskim z czesko-polskiej komunikacji interkulturowej i dziennikarstwa; pracuje także w Czeskim Radiu w Ostravie – Cesky Rozhlas) i doc. PaedDr Jana Raclavska Jana Raclavska (prowadzi na Uniwersytecie Ostrawskim zajęcia z Dowiedz się więcej