Paryż

Gdybym powiedziała, że przylatuję do Paryża, by pojeździć metrem, byłoby w tym dużo prawdy. Bo paryskie metro to dla mnie znak, że komunikacja miejska nie musi być koszmarem, że dojedzie się szybko w każdy kąt miasta i że pociągi mogą ze sobą współgrać.

Gdybym napisała, że przyjechałam, by bezkarnie pić wino przy kanale St. Martin i zajadać sześcioma rodzajami sera, popijać podwójne espresso w Hotelu du Nord, wejść schodami do Sacre Coeur, to też bym nie skłamała.

Gdybym napisała, że przyjechałam zajadać się melonami kupowanymi na targu przy Crimee, świeżymi krewetkami i kalmarami, to byłoby śmiesznie, ale i prawdziwie, tak samo jak to, że na pewno przyjechałam kupić sobie kolejną falbaniastą spódnicę. Na co mi one? Choćby po to, by stanąć na kratach wentylacyjnych i być jak Marylin Monroe nawet w moim wieku.

Najwięcej prawdy będzie jednak w tym, kiedy powiem, że przyjechałam zobaczyć wystawę Tamary de Łempickiej, w Pinakotece. Ale o tym dokładniej, kiedy wrócę do rytmu „biurkowego”.