Bez kategorii

Aha, jeszcze coś o kupie


Aha, jeszcze o kupie !

      W młodości ( pierwszej) miałam kolegę, syna znanego pisarza, który miał we zwyczaju zapraszać na wspólną kupę kogoś, kto mu się podobał. Poznawał kogoś, rozmawiał z nim chwilę i jeśli od razu go polubił, mówił: – Fajny jesteś, zapraszam cię na wspólną kupę. Był to najwyższy rodzaj uznania.
Wiadomo dlaczego.

      Kiedy wchodzimy do ubikacji, lubimy być sami, by móc się odpowiednio skupić. Do tego rodzaju skupienia nie potrzeba świadków. Gdybyśmy zapomnieli zamknąć drzwi, a ktoś by nagle wszedł, czujemy się zażenowani. Ten, kto siedzi na ubikacji i ten kto tam niespodziewanie w tym czasie wchodzi. Wchodzący mówi przepraszam, a siedzący szybko łapie za klamkę.
Czynność wypróżniania się jest wstydliwa i słusznie, bo „kupczenie” powinno być wstydliwe.

     W filmie u Bunuela ( o, matko, w którym, niech ktoś podpowie…) jest scena, gdzie konwencje zostały zamienione, odwrócone. Okryte wstydem było jedzenie. Trzeba było jeść ukradkiem, chyłkiem, a jeśli nas ktoś na tym nakrył, zachowywał się podobnie jak w przypadku niespodziewanego otworzenia drzwi do ubikacji.


     Wypróżnianie natomiast było celebrowane jak jedzenie. Odbywało się wspólnie, przy stole, gdzie zamiast krzeseł stały muszle klozetowe. Wyobraźcie sobie, z jaką gracją siadała na niej Cahherine Deneuve, z jaką gracją kelner podawal jej papier toaletowy na srebrnej tacy. Na stole leżały gazety, każdy wybierał tą, którą lubił.


Przeczytaj też tekst poniżej, proszę.

in / 20 Views

16 komentarzy

  • ~Ola 23 listopada 2008 at 11:18

    Witam.Dopiero teraz znalazłam pani blog.Uwielbiam pani książki!Fajnie pani pisze.Ciekawy styl pisania.Uwielbiam ”Magde.doc” oraz ”Pauline.doc”. 🙂 Ładny blog;)

    Reply
  • ~lol 23 listopada 2008 at 12:43

    hahaha..interesujące

    Reply
  • ~czak192 23 listopada 2008 at 14:30

    Sądzę, że chodzi Ci Marto o film Marco Ferreri „Wielkie żarcie”. Główne role grają w nim Marcello Mastroianni, Philippe Noiret, Michel Piccolii Ugo Tognazzi… Tylko bez Katarzyny, jej w tym obrazie nie ma… A tak a propos „ustronnego miejsca”. nie na darmo chyba nazywa się je czasem „świątynia dumania”. A kto lubi jak mu się „dumanie” przerywa?

    Reply
    • ~Marta 24 listopada 2008 at 08:14

      Nie, nie, na pewno nie wielkie żarcie. To na pewno film Bunuela: albo Widmo wolności, albo Dyskretny urok burzuazji, albo Mroczny przedmiot pożądania. Stawiam na widmo wolnosci.

      Reply
      • ~czak192 24 listopada 2008 at 14:03

        Ot, jebnołsia, jak mówił zawiadowca stacji we Lwowie.”Widmo wolności” na 100%. Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa!Sorry i oby nam się!

        Reply
        • Marta 24 listopada 2008 at 15:47

          hahha, muszę zapamietac to powiedzonko.

          Reply
  • ~Liliana 23 listopada 2008 at 14:52

    Kocham ludzi i towarzystwo, czasem jednak samotność jest potrzebna. Z przyjaciółmi mogę być zawsze i wszędzie, ale kupę i siku niech każdy z nas robi sam.

    Reply
    • Marta 24 listopada 2008 at 15:50

      Tez jestem tego zdania. Jako nastolatka byłam na obozie harcerskim, gdzie zbudowano wspolną dla wszystkich latrynę, czyli wykopany dol, przed nim żerdź, na której można było zawiesić tyłek. Przez tydzien nie byłam w stanie nic z siebie wykrzesać.

      Reply
      • ~Liliana 24 listopada 2008 at 17:04

        Rozumiem ból. Na mnie te „toalety” działały tak stresogennie, że przez dwa tygodnie (czas trwania obozów) tylko siusiu i na pewno nie tam!

        Reply
  • ~Beata 24 listopada 2008 at 08:13

    A’propos Bunuel – czyżby „Anioł zagłady” (1962) ?

    Reply
  • ~sabrina_84 24 listopada 2008 at 12:18

    Tu napewno chodzi o „Widmo wolności” w „Aniele zagłady” też jest uczta, ale goście nie kończa na muszlach klozetowych…

    Reply
    • Marta 24 listopada 2008 at 15:50

      Tak, to Widmo wolności.

      Reply
  • ~Basia 24 listopada 2008 at 14:54

    Witam.Moja koleżanka będąc młodą matką studiującą i mająca głowę nabitą róznymi dyrdymałami psychologicznymi celebrowała ze swoim małym synkiem czyność skupiania. By młoda latorośl nie doznała traumy w chwili spuszczania wody odwlekała ją nieskończenie długo podziwiając wspólnie z synkiem jego misternie zbudowane dzieło.Traf chciał, że kiedyś musiałam zająć się małym.Nie wiedząc nic na temat jego dziecięcych strachów, po czynności tyleż koniecznej co śmierdzącej szybko podtarłam tyłeczek i na pytanie czy kupa jest ładna odpowiedziałam, że paskudna i brzydko pachnie, po czym beztrosko spuściłam wodę. Dziecko traumy nie przeżyło, a następnym razem przekazało swej mamie, że „ciocia Basia to tak szybko załatwiła, że nie zdążyłem poczuć smrodu, a ty się tak grzebiesz”.Czyli przeginać nie należy w żadną stronę. Pozdrawiam.

    Reply
    • Marta 24 listopada 2008 at 15:52

      Świetna historyjka. W Książeczce o kupie też są 2 strony, które pominęłam. Nie z racji hipokryzji, tylko z racji bezsensu proponowanej zabawy, nie warto pisac jakiej. Pozdrawiam, Basiu.

      Reply
  • ~Iza 24 listopada 2008 at 17:29

    A ja tam nie narzekam. Mogę wszędzie, bez względu na okoliczności. Chciec to móc, w zdrowym ciele zdrowy duch.

    Reply
  • ~Pati 25 listopada 2008 at 08:20

    Widzę, że kupa intryguje jak mało co.

    Reply
  • Napisz swoją opinię

    Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *