Kobiety z obrazów Ewy Jedryk-Czarnoty

To kobiety ziemskie i niebiańskie.

Bezwstydne i święte.

Kobiety silne i wiotkie.

Zawstydzone i pewne swego uroku.

Okrutne i słodkie.

Epatujące erotyzmem i ciepłem domowego ogniska.

Nagie i ukrywające się za woalką, koronką, kapeluszem.

Kocice i łabędzice.

Uwodzące i uwiedzione.

Leżące i pachnące.

Onieśmielone.

Zadumane.

Piękne jak noc gwiaździsta i samotne jak listopadowa.

Otulone koronką, woalką, rondem kapelusza, płatkami róż i maków.

Pełne poezji i obłędu.

Winne grzechu i miłości.

Winne jak Egri Bikaver.

Krwiste.

Namiętne.

Uparte.

Rywalizujące.

Gorące jak lato i zimne jak Królowa Śniegu.

Zasznurowane.

Bezwzględne jak Kleopatra.

Marzące.

Śniące.

Długowłose.

Białogłowe.

Płonące.

Tajemnicze.

Z klatką i w klatce.

Czarodziejki.

Kuszące.

Powabne jak wiersze Marii Jasnorzewskiej-Pawlikowskiej.

Tańczące i fruwające.

Marzące.

Delikatne.

Wdzięczne.

Ezoteryczne.

Cierpiące.

Ulotne.

Malownicze damy.

Oniemiałe.

Kolorowe.

Myślące. Myślące. Myślące.