Pan Konrad

Pan Konrad

„Jak się dowiem,
że mnie zdradziłeś,
to cię zabiję”
– teraz już wiesz,
czy Cię zdradziłem
– teraz już wiesz,
jak mnie zabijasz,
miłością,
tylko to zabija,
reszta nie istnieje”

napisał Konrad Małek w tomie wierszy „Nie martwicie się”, poświęconych zmarłej żonie, Grażynie.
Pana Konrada poznałam kilka lat temu jako autora książek dla dzieci. Zorganizowałam mu spotkanie w katowickiej bibliotece, niepewna, jak sobie poradzi – ekonomista z wykształcenia, od zawsze związany z górnictwem. W ciągu kilku minut pan Konrad nawiązał kontakt z dziećmi i spotkanie poprowadził tak, jakby nic innego w życiu nie robił. Dzieciaki obskoczyły go wokół, jak ukochanego wujaszka.
Książki (Podaj mi rękę, kwiatku, Uśmiechy kwiatów, Gdy spogląda księżyc) napisał dla  już dorosłych córek, by się im odwdzięczyć za to, że są.

Tomik poezji zostawił nieśmiało w bibliotece. Zajrzałam, zostałam na pół dnia.
Zaprosiłam pana Konrada na „poetyckie zaduszki”: 7 listopada 2011, Katowice-Bogucice, biblioteka nr 16, ul. Wajdy 21.
Tydzień temu potwierdziliśmy termin.

Zapraszam.

Spotkanie się odbędzie bez pana Konrada Małka. Zmarł wczoraj, nagle.

Przyjadą jego przyjaciele z Klubu Literackiego „Barwy” w Rudzie Śląskiej”.
Przeczytają jego wiersze.
Powspominamy.

„Gdy odeszłaś
zostawiłaś paręnaście par butów,
rękawiczki, kapelusze,
kurtki i sukienki,
torebki
i tę żółtą nocną koszulę
którą tak kochałem
na tobie.
/…/
To wszystko nic,
zostawiłaś siebie
przede wszystkim siebie.„