Przed snem

Przed snem

Przed snemwiersz. Jeden, do poduszki.

Dziś utknęłamna długo, bo wzięłam Szymborską, tę sprzed Nobla.

„Mojawyobraźnia ciągle jest, jaka była.

Źle sobieradzi z wielkimi liczbami.

Ciągle jąjeszcze wzrusza poszczególność”.

Na przykładposzczególność Michała, wetka, czyli weterynarza, od lat prowadzącego mojegopsa. Dawał Mordkowi takie zastrzyki, po których świat wydawał mu się piękny, akażdy piesek przystojny. Bo mój pies jest gejem i Michał, wetek, rozumiał gobez psich skomleń. Michał ratował zwierzaki i pocieszał ludzi. Uśmiechał sięrefleksyjnie, mówił spokojnie. Wczoraj się dowiedziałam, że odszedł na własneżyczenie. Sam siebie ukarał. Nie wiem, dlaczego. Miał 35 lat.

„Wierzę wsekret zabrany do grobu”.

 Psia fryzjerka powiedziała, że był w depresji,ale nikomu nie powiedział. – Nic po nim nie poznałam. Czemu nie mówił, że muźle? – pytała samą siebie.

Gdybyż to możnabyło powiedzieć.

Pisałam o tymw „Ricie”.

Nie maMichała.

Na swojejstronie internetowej napisał „ To już koniec”.

Zobaczyłam todopiero wczoraj.

Nie był moimkolegą.

Był lekarzem,którego Mordek się nie bał, choć innych się bał.

„Życie trwakilka znaków pazurkiem na piasku”.

Jutro… toznaczy już dziś wyjeżdżam do Wrocławia i Głogowa, na tereny, gdzie powódź.Biorę udział w imprezie „ z książką na walizkach”. Robię swoje. Postaram sięjak najlepiej.

„Co do mnieżyję, proszę wierzyć.

Mój wyścig zsuknią nadal trwa”