zimowy spacer – foto

 
Tak wyglądał dziś las obok mojego domu. Dziesięć
minut i już tam jestem. W oddali – sarenka.
 
Kiedy wychodziliśmy świeciło słońce,
w kilkanaście minut później – zamieć.
 
Janusz marudził, że tak długo się zbierałam.
Czasem nawet jemu trudno wytłumaczyć, że jak
piszę, to piszę.
Poza tym wie, jak bardzo nie lubię zimy, choćby
najpiękniejszej.
 
Najszczęśliwszy był pies. Gdzieś pobiegł akurat,
ale nie odbiega za daleko, zawsze wraca i sprawdza,
czy jesteśmy.
Po godzinie się przejaśniło, a jak wróciliśmy do
domu, to zaświeciło słońce.
W domu czekał rosół z makaronem,
który ugotowałam rano. Wystarczyło podgrzać.
Wolę ten las wiosną.