Za bardzo za duzo za szybko

Za bardzo za szybko za dużo

      Św. Rita za nic ma moje westchnienia, za nic prośby o to, by nic się w moim życiu nie działo. Potrafiłabym zagospodarować to ”nic”, chciałabym przeżyć dwa tygodnie na nic nie czekając i nic nie robiąc.  Znów jestem „pomiędzy”: układaniem planu spotkań z autorami, które prowadzę w katowickiej bibliotece a zbieraniem materiałów do nowej powieści, myśleniem o tejże powieści a negocjowaniem umowy z wydawnictwem, pomiędzy wyjazdem na Rodos ( 2 dni temu było tam trzęsienie ziemi), a wyjazdem nad polskie morze, pomiędzy pomysłem na jeszcze inną powieść a tą, którą właśnie piszę.

      Kiedy już miałam nadzieję, że wszystko zaplanowałam i trzymam wszystkie sznurki, dowiedziałam się, że będzie  III wydanie powieści „Wielkie ciężarówki wyjeżdżają z morza” i mam szansę wprowadzić poprawki, a to znaczy, że muszę tę książkę przeczytać po latach.

Przeczytałam.

      Przeczytałam ją jako czytelnik, a nie autor, Powyrzucałam wszystkie przymiotniki. Ich obecności nic nie usprawiedliwia. Powyrzucałam z tych samych powodów nadmiar zaimków. Na koniec pomyślałam, że nie muszę się tej ksiązki wstydzić. Mało tego: pomyślałam, że to jest dobra i odważna książka i gdyby teraz ukazało się jej I wydanie, na obecnym rynku ksiązki, przy obecnym sposobie reklamowania książek i tematów, przy podejściu do tematów, które niedawno były tabu, to może ta powieść miałaby szanse na bycie zauważoną poprzez krytykę, która nie poświęciła jej ani jednego słowa dobrego i ani jednego złego.

Skoro jednak ta książka doczekała się  dwóch wydań, to znaczy, że ma swoich czytelników. Ci, którzy ją czytali, nie szczędzili mi pochwał. Chciałabym się dowiedzieć od czytelników, czym ta powieść ich pociąga, czym czaruje.

        Wiem, czym mnie czaruje po latach.

 Kiedy ją teraz czytałam, pomyślałam, że lubię Monikę, kocham Marka, rozumiem ich i jak dobrze, że się z nimi przyjaźnię. Dopiero później dotarło do mnie, że przecież sama ich wymyśliłam.