własna sypialnia

     Jeszcze 10 lat temu nie rozumiałam mojej niemieckiej siostry, która przyjeżdżając w odwiedziny mówiła: Nie masz pojęcia, jak cudnie jest mieć sypialnię. Słowo „szlafcimer” powtarzała często i w moim odczuciu – do znudzenia. Myślałam, że odbiło jej od tych niemieckich wygód i już o niczym innym nie potrafi rozmawiać. W moim życiu było tyle ważniejszych rzeczy do zrobienia od sypialni !  Dziewczynki miały swoje pokoje, ja i mąż ( wkrótce „były”) także. Miałam swoje biurko i to było ważne.

    Byliśmy przeciętną rodziną, mieszkającą w dużym mieszkaniu, w bloku. W moim dzieciństwie 4 osoby ( ja, 2 siostry + kuzyn) odbrabiały lekcje przy jednym kuchennym stole, a mama często powtarzała, że nam to dobrze, bo każde z nas ma swoje łóżko, co oznaczało, że jej dzieciństwo nie obfitowało w takie luksusy.

    Po wyprowadzeniu się dziewczynek „na swoje”, stałam się właścicielką dwóch dodatkowcyh pokoi. Jeden przeznaczyłam na sypialnię.  I wierzcie mi, teraz rozumiem moją siostrę. Bosko jest mieć sypialnię z wygodnym łożem, dużą szafą, toaletką, podręcznym księgozbiorem, płytoteką, sprzętem odtwarzającym i obrazami ulubionych malarzy, na które patrzę po przebudzeniu.

     Tęsknię za tą sypialnią, kiedy jestem w podróży. Nawet jak mieszkam w luksusowym hotelu, jak teraz, to i tak moje łóżko jest najlepsze i brakuje mi własnych sypialnianych klimatów. Z trudem oswajam się z nowymi wnętrzami i odgłosami, dlatego wszędzie poza domem, śpię gorzej. W ogóle mam przyzwyczajenia rosyjskiej hrabiny, wprost z powieści hrabiego Tołstoja, ale o tym przy innej okazji.

Teraz idę na spacer przedwieczorny po pałacowym ogrodzie. Jest ciągle ciepło i dzień był słoneczny. A jak się ściemni, wypiję herbatę, siedząc w fotelu,  na tarasie z krużgankami.

Jutro mnie czeka kolejny pracowity dzień. Na pewno bardzo atrakcyjny.