Niech tak się stanie !

     Uwierzcie mi, od dziś idzie ku lepszemu.
Kobiety potrafią.
Jak trzeba, pracują, jak trzeba, poczarują, a jak bardzo trzeba, to i w pysk dadzą komu trzeba. Wprawdzie obyło się bez zbędnego wydatkowania energii, ale wielki był w nas ewentualny potencjał.
Coś jest magicznego w spotkaniach kobiet.
Każda z nas miała inne doświadczenia, wykształcenie, status materialny i zawodowy. Większość widziała się po raz pierwszy. A jednak potrafiłyśmy znaleźć przestrzeń, w której ważna była teraźniejszość, chwila, w której czułyśmy, że mimo inności i niepowtarzalności tkwiącej w każdej, coś mamy wspólnego, co pozwala poczuć wspólny dreszcz, wspólny śmiech, niepokój, troskę, życzliwość.
     O czym rozmawiałyśmy?
O czarnych stronach IV Rzeczpospolitej.
O urokach męskich spojrzeń i nie tylko.
O tym, co w każdej z nas najlepsze.
O marzeniu, jednym, jedynym.
O sekretach, odwadze, budowaniu poczucia wartości.
O dzieciach, które rosną za szybko.
O mężach i kochankach.
O pragnieniach i tęsknotach.
O drugiej stronie lustra.
O głupocie i zawiści.
O beztrosce i dobrej energii.
O jedzeniu i bólach kręgosłupa.
O Marku Aureliuszu i lęku.
O kotach i psach.
O głowie w chmurach.
O hipokryzji i seksie.
O małych ludziach i wielkich sprawach.
O ścieżkach życia, buncie ciała, milczeniu i Bogu, który nas kiedyś zabije.
O wstydzie.
O pływaniu.
O operacjach nie tylko plastycznych.
O miłości.
…..
Czy to możliwe? Możliwe, jeśli rozmowy są salonowe, a nie sejmowe.
Pomiędzy tańczyłyśmy i jadłyśmy.
Piłyśmy wino i śmiałyśmy się na zapas.
CDN.