Niestety, koniec

Niestety, koniec

       Koniec wakacji, lata, na które czekałam cały rok i którezawsze jest za krótkie.

Po co było tyle kiecek kupować?

Powroty bywają bolesne, ale może na tym polega życie, że cośsię zaczyna, coś kończy.

       I tyle. Znów zima.

Nie powinnam marudzić, bo dla mnie to oznacza pracę przybiurku, dni mierzone ilością napisanych stron, coś czarno na białym, a więckonkretnie, jak lubię. Byle tylko znaleźć rytm.

       Na wakacjach mogę funkcjonować bez wiadomości i codziennychgazet, a po powrocie okazuje się, że znów śledzę powodzie, spory polityczne,ciesząc się, że Henryka Krzywonos powiedziała, co myślała.

       Wczoraj robiłam zakupy spożywcze, ale w połowie mnieznudziło, więc wyszłam. Januszek narzekał, że będzie musiał się zadowolićBiedronką. Ale co tam. Jak zapragniemy małży, to wiadomo, gdzie w Katowicachświeże i najlepiej przyrządzone w sosie marinara, jak zupy cebulowej, to teżwiem, gdzie, a jak minestrone, to od niedawna wiem, że tylko u starszej córki,Madzi.

       Ból na stare lata na tym polega, że dusza maszkietnikapozostaje, ale człowiek już nie może zjeść tyle, co kiedyś. Podziubie trochę ijuż pełny. Zje przystawkę albo zupę i zaledwie podziubie dania głównego. Agdzie deser, gdzie inne frykasy?

Żegnajcie więc paryskie ławeczki i kaweczki.

Nadchodzi czas eksploatowania wyobraźni, a nie tylkopatrzenia w błękitne niebo.