Intensywny dzień, Warszawa

Surrealistycznesytuacje

      Cóż za  surrealistyczne sytuacje od samego rana ! Jakiintensywny dzień ( zostało jeszcze 4 minuty do jego końca). Do Warszawy zKatowic wyjechałam o godz. 8.00. Pociąg jechał 5 godzin, drogą okrężną,ponieważ rozkradziono trakcję elektryczną. Większość ludzi ściśnięta była w dwóchwagonach  II klasy z obowiązkowymimiejscówkami.

     W wagonach klasy I było kilka osób ( biznesmani odpoczywają). Nie było natomiast żadnego gniazdka elektrycznego, więc nie mogłam się podłączyć do Internetu ( zapomniałamnaładować baterie). Konduktor powiedział, że w ostatnim wagonie klasy II,tzw. lotniczym są gniazdka, choć nie wiadomo, czy jest w nich prąd. Pomógł misię przetransportować. Wagon był ostatni w składzie i zupełnie pusty. Zasilaniew gniazdku raz było raz nie, więc zrezygnowałam z pracy na komputerze, bo cozapisałam, to mi znikało.

      Na podpisywanie książeko godz. 13.30 zdążyłam. Przez godzinę intensywnie podpisywałam książki i mi miłorozmawiałam z Czytelnikami.

Potem pojechałamdo Anina, do cud-energoterapeutki Ireny. Przyjechała po mnie jej asystentka,Krystyna. Nakarmiły mnie faszerowanymi delikatnym mięsem kluseczkami, pychota, cudeńkokuchni najbardziej domowej.  

Seans z Irenkąrozplątał we mnie kłębek drutu kolczastego.

Wracałamautobusem, mogłam oglądać widoczki przez okno.

     Wyluzowanaprowadziłam biznesową rozmowę z wydawcą, a po niej rozgościłam się w domuprzyjaciół, gdzie podjęto mnie kolacją: świeże gruszki z rukolą, ziarnkamigranatu, w sosie balsamiczno-oliwkowym, carpaccio w sosie andaluzyjskim (skomplikowany sos – cebulka, czosnek, kapary, oliwa, anchois + jeszcze kilkainnych składników, łącznie ze świeżymi ziołami), potem sushi, na deser tiramisu; wszystko własnoręcznie przygotowane przez Piotra,który jest mistrzem w kucharzeniu i jak się raz zje kolację w jego domu, to jużpotem nic w najbardziej wykwintnej restauracji nie smakuje.

Umęczona,zadowolona, nasycona rozmowami, zrelaksowana dzięki rękom Ireny ( które leczą),za chwilę położę się w hotelowym łożu i na pewno zasnę, bo nie ma dziś we mniedygotek, mimo że tak było intensywnie.

Dziękuję za tendzień Bogu, kimkolwiek jest –  i ŚwiętejRicie od Rzeczy Niemożliwych.